บล็อกมั่วๆ ของคนบ้า

Hola... ทุกๆ คน  ช่วงนี้ทำไมจูเนียร์รู้สึกง่วงๆ อย่างไงก็ไม่รู้ครับ ทั้งที่นอนแต่หัววัน ตื่นนอนก็.. 7 โมงกว่าๆ ทุกวันเลย สงสัยคงเครียดที่จะได้ไปสหกิจมั้ง คิดถึงสหหกิจแล้ว..  น่ากลัวอ่า กลัวทำไม่ได้อย่างที่เค้าต้องการอ่าดิ  เอาวะ ไม่เป็นไง คนอื่นยังผ่านไปได้ เราก็ต้องผ่านไปได้ด้วยดีเช่นเดียวกัน เมื่อเช้าไปอบรม ISO 9001:2000 แต่เช้าเลย เลิกซะเย็นอ่า ง่วงก็ง่วง เจอเนื้อหาเข้าไปง่วงไปใหญ่เลย แต่ยังไงก็ สู้ๆ สู้ตาย ครับผม

วันนี้มีเรื่องบางเรื่องที่หดหู่  สำหรับจูเนียร์กับยายแม่บ้านมาเหล้า  เฮ้ย!! มาเล่าให้ฟังครับ

วันก่อนดิ จูเนียร์มาเรียนตั้งแต่ 8 โมงดิ แล้วยายแม่บ้านก็มาด้วย ไม่ได้มีเรียนอะไรหรอกแต่ต้องมาหาอาจารย์นิดหน่อย เสร็จแล้วให้มารออยู่ที่ห้องคอมพอจุเนียร์เรียนเสร็จตอนเที่ยวแล้วจะมาหา พอจูเนียร์เรียนเสร็จก็มาหาตามนัดครับ พอมาถึงยายแม่บ้านก็ออกมาหาผม แล้วผมก็ถามว่ารถอยู่ไหน.. ยายแม่บ้านตกใจ  เหมือนคิดอะไรได้ซักอย่างหนึ่ง

ยายแม่บ้านบอกมาว่า ตะกี้ตอนขับรถมาจอด เห็นไอ้น้ำแข็ง (หมาน้อยที่หอ) มันมาตะเกียกตะกายจะขึ้นรถให้ได้เลย แล้วยายแม่ยายบ้านก็กำลัง งง   ที่อยู่ๆ น้ำแข็งมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ตอนนั้นเหมือนกับว่าทำอะไรไม่ถูกเลย สมองก็ประมวลผลอยู่ว่า มันมาได้ไง มันวิ่งมาเหรอ แล้วมันไม่เหนื่อยเหรอ แล้วก็ทำอะไรไม่ถูกเลย

ผมได้ยินอย่างนั้นแล้ว ผมก็รีบขับรถออกมาหามันว่ายังอยู่แถวนี้รึเปล่า ต้องเป็นเจ้าของหอเอามันมาปล่อยแน่ๆ เลย  ก่อนหน้านี้ผมก็ได้ยินลูกเจ้าของหอบอกว่าจะเอาโซดากับน้ำแข็งไปปล่อยแล้ว หมาน้อยประมาณ 5-6 เดือนเองอ่าครับ แล้วมันจะกินอะไรละ มาต่อๆๆ สักพักผมก็หันไปเห็นหางน้ำแข็ง ผมก็เลยเรียก น้ำแข็ง!! ตอนนั้นยายแม่บ้ายเห็นมันหูตั้งเลย แต่ผมก็ขับรถเลยไปจากตรงนั้นนิดหน่อย ตอนนั้นรถเยอะมากๆ เพราะเป็นช่วงพักเที่ยงพอดี ผมตัดสินใจโค้งรถกลับไปดูน้ำแข็งทันที ตอนนั้นน้ำแข็งมันวิ่งมากลางถนนเลย รถก็เยอะ ผมจอดเรียกน้ำแข็ง พอมันเห็นผมมันรีบวิ่งมาหาผมทันทีเลย แล้วตะเกียกตะกายจะขึ้นรถให้ได้เลย ภาพที่เห็นมันเป็นอะไรที่หดหู่มากๆ  

ผมก็เรียกน้ำแข็งให้วิ่งตามรถมาครับ ดูใจร้ายมากๆ เลย วิ่งมาได้นิดเดียวน้ำแข็งก็จะไปตัดหน้ารถคนอื่น ผมเลยตัดสิ้นใจเอามันขึ้นรถเลยดีกว่า ให้วิ่งไปถึงหอนี่จะได้เห็นหมาหอบแน่ๆ จากอาคารเรียนไปหอผมก็ไกลใช่เล่นเหมือนกันนะเนี่ย

คราวนี้เรื่องราวความตื่นเต้นมาเยือนผมแล้วดิ พอออกประตู ม. มาได้ดันมาเจอรถเจ้าของหออยู่ข้างหน้ากำลังจะสวนผมไป  ผมเอาแขนบังน้ำแข็งไว้แทบไม่ทัน แต่พอดูๆ พี่เจ้าของหอไม่น่าเห็น ผมก็เลยรอดไป คราวนี้จะเอามันกลับอย่างไงละ เอาแบบนี้ผมว่าจะปล่อยน้ำแข็งไว้แถวๆ ปากซอยแล้วให้วิ่งตามรถก็แล้วกัน ตามนั้นเลยครับ ปล่อยซักพักนึ่งแล้วเรียกให้วิ่งตามรถมาได้ซักพัก ก็มาเจอหมาเจ้าถิ่นวิ่งไล่ซะงั้น น้ำแข็งก็แทนที่จะวิ่งไปข้างหน้า กลับวิ่งย้อนกลับไปข้างหลังซะงั้น แผน 2 ไม่ได้คิดไว้ด้วย แล้ววิ่งเตลิดไปไกลซะด้วยดิ เที่ยงแล้วด้วย หิวก็หิว บ่ายไปจัดหนังสือที่ห้องสมุดต่ออีก

เอาวะคราวนี้อ้อมไปทางวัดก็แล้วกัน เอาน้ำแข็งขึ้นมาได้ก็เอาตามนั้นเลยครับ ดีนะที่สวนกับพี่เจ้าของหอก่อน เลยรู้ว่าตอนนี้คงไม่มีใครอยู่ พอถึงถึงบ้านผมนี่โล่งอกไปเลย...   เอาน้ำให้น้ำแข็งกินก็กินไม่หยุดเลยทั้งๆ ที่มันกลัวน้ำนะ กลัวตั้งแต่ตอนที่ผมจับมันอาบน้ำกันดิ แล้วเอาข้าวให้มันกินด้วย คนยังไม่ได้กินเลยนะเนี่ย

 ผมเลยนึกดูดีๆ ใช่ๆๆ ผมไม่เจอหมาน้อยมาตั้งแต่เมือคืนก่อนหน้านี้แล้วดิ เพราะถ้าผมเข้าหอมันก็จะวิ่งตามผมมาเลย พี่เจ้าของหอหัว ต้องเอาไปปล่อยชัวร์ แต่ตอนนี้น้ำแข็งก็กลับมาแล้วโดยไม่มีใครรู้ว่าผมพากลับ เหลือก็แต่โซดาที่ยังหาตัวไม่เจอ แต่ไม่ค่อยห่วงเท่าไรเพราะเจ้าโซดาจะหาของกินเองเป็นอยู่ แต่ก็ไม่น่าจะมาทำกับหมาน้อย 5-6 เดือนเลย... อีตอนแรกก็เห็นชอบนักชอบหนา พอมันซนหน่อยก็เอาไปปล่อย คนที่ให้ข้าวมันกินก็คือผมนี่หละ

พอจบดีกว่า เดี๋ยวผมต้องพิมพ์ Resume แล้วก็เขียนใบสมัครงานสหกิจต่ออีก นานๆ อัพทีไม่ว่ากันนะจ๊ะ