บล็อกมั่วๆ ของคนบ้า

วันนี้เวลาประมาณ 4 โมงเย็นกว่าๆ เกือบ 5 โมง ผมได้รับโทรศัพจากแม่ผม ตอนแรกก็เฉยๆ เพราะคิดว่าแม่คงจะเร่งให่กลับบ้านเร็วๆ เพราะคิดถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้ซะอีก แต่กลับไม่ใช่ -*- แม่โทรมาบอกว่าลุงของผมได้เสียชีวิตลงแล้ว

ลุงของผมคนนี้เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับพ่อของผม และก็เป็นแฟนของป้าผม ป้าที่ว่าก็คือพี่สาวของแม่ผมเองครับ งงเปล่าครับ แม่บอกว่าตอนเด็กๆ ผมไม่ค่อยจะติดแม่ซักเท่าไหรเลยครับ คนที่เลี้ยงผมมาก็คือยาย กับป้า นี่หละ ผมเรียกป้าว่าแม่นะครับ แล้วก็เรียกลุงว่าพ่อด้วย ลุงของผมรู้ตัวว่าเป็นมะเร็งตับระยะสุดท้ายเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี่เองครับ หมอบอกว่ามีเวลาอีกปีกว่าๆ เอง ป้าผมรู้เรื่องใจแทบสลายเลยละครับ

ผมยังจำเรื่องราวตอนเด็กๆ ได้เป็นอย่างดี ในวันที่ผมหย่านม (ไม่รู้จำได้อย่าไง) วันนั้นผมไปนอนกับป้าและลุงที่บ้าน โดยบ้านผมกับบ้านป้าอยู่ใกล้กันครับ เออลืมบอกไปว่าบ้านป้าอยู่อุ้มผางนะครับ ตอนเด็กผมก็เคยอยู่อุ้มผางเหมือนกัน มาต่อๆๆ คือเป็นเด็กตอนนอนมันก็หิวนมอ่าครับ ผมก็บอกป้าว่า "แม่... น้องหิวนม" และในเวลาเดียวกัน ตุ๊กแกมันก็ร้อง ป้าผมก็บอกว่า "นั่น โต๊กโต ฮ้องแล้ว มันจะมากิ๋นตับละอ่อนตี่กินนมหนา" (นั่น ตุ๊กแกร้องแล้ว มันจะมากินตับเด็กที่กินนมนะ) ผมก็เงียบไป แล้วก็เรียกร้องจะกินนมอีก ลุงก็ครางเสียง "โฮ้....." แล้วป้าก็บอกอีกเดี๋ยวตุ๊กแกจะมากินตับ คืนนั้นไม่รู้ผมบอกป้าผมไปกี่ครั้ง แล้วลุงผมก็ "โฮ้..." ไปกี่ครั้งเหมือนกัน ทำให้ผมเรียกลุงผมว่า "ภาพโอ่" ลุงผมชื่อภาพครับ แต่โอ่นี่ตอนเด็กๆ มันอาจฟังเพี้ยนๆ ไปจาก โฮ้.. ก็ได้ครับ นี่ก็เป็นเหตุการณ์ที่ผมจำได้ในวัยเด็กเกี่ยวกัยลุงผมครับ

มีอยู่ครั้งหนึ่งตอนที่ผมมาเที่ยวอุ้มผาง ตอนนั้นผมย้ายไปแม่สอดแล้วล่ะครับ ก็ได้ไปล่องเรือยางกัน ลุงก็ไปด้วยแล้วลุงก็ชอบเมา ผมจำได้ว่าผมนี่ชอบว่าลุง ชอบเถียงลุง เพราะลุงชอบแกล้งผมตอนผมพายเรืออยู่

ตอนผิดเทอมแรกๆ แม่ก็โทรมาบอกจะกลับเมื่อไหร จะได้ไปหาลุงที่อุ้มผาง ผมก็รอฟังเพื่อน present co-op ก่อนเดี๋ยวกลับ แม่ก็รอผมกลับไปก่อนละครับถึงจะได้ไปหาลุง แต่แล้ววันนี้วันที่ 24 ธันวาคม 2551 เมื่อผมได้ฟังเพือน present เสร็จ อีกไม่ถึงชัวโมงแม่ก็โทรมาบอกว่าลุงเสียแล้ว แม่ก็บอกว่าให้รีบกลับมาเลย เดี๋ยวแม่จะไปอุ้มผางก่อนเลยแล้วให้ผมตามไปทีหลัง ผมยิ่งเครียดใหญ่เลยครับพี่น้อง จากที่จะต้องเดินทาง โคราช-หมอชิต-แม่สอด หรือ โคราช-พิดโลก-แม่สอด ก็เลยกลายเป็นว่าต้องขึ้นรถไปอุ้มผางอีกต่อหนึ่ง เพราะแม่จะไปก่อนแล้ว บางทีผมก็เสียใจเหมือนกันนะที่ไม่ได้ไปหาลุงก่อนที่ลุงจะลาจากเราไป ทุกๆ ครั้งที่ผมต้องไปอุ้มผางผมจะเบื่อการนั่งรถมากๆ เพราะทางมันยิ่งกว่า ตาก-แมสอดอีก แต่ครั้งนี้ผมเต็มใจครับ เพื่อจะไปหาลุงเป็นครั้งสุดท้าย

ลุงเหมือนพ่อคนหนึ่งของผม และผมก็รักลุงผมมาก ขอให้ลุงหลับสบายๆ นะครับ

ปล. จะให้เขียนเยอะกว่านี้ก็ได้นะครับ แต่คราวนี้ขอเอาใจคนที่ไม่ชอบอ่านยาวๆ แบบผมซะที อิอิ