บล็อกมั่วๆ ของคนบ้า

อีกไม่กี่วันก็จะได้กลับบ้านตามคำสั่งของท่านแม่แล้วละซิ คิดแล้วก็ขี้เกียจนั่งรถจริงๆ เลย (ยัง ยัง ยังไม่จบ) กลับบ้านคราวนี้จะกลับทางไหนดีน้า... ทุกทีนี่ผมจะกลับทางหมอชิตแล้วก็ต่อรถไปแม่สอด ถึงแม่สอดตอนเช้าพอดีครับ แต่ถ้าช่วงเทศกาลปีใหม่ สงกรานต์ ผมจะกลับทางพิษณุโลกแล้วก็ต่อรถตู้ไปแม่สอดครับ มาเข้าเรื่องที่ผมไม่อยากจะให้มันเกิดขึ้นอีกกับการเดินทางของผมดีกว่า

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ม. ผมปิดเทอม ผมก็จะกลับบ้านตามปรกตินี่หละครับ แต่ครั้งนี้ได้คำนวณเงินค่ารถแบบพอดีเป๊ะเลยครับ เพราะจะเอาส่วนที่เหลือไปกินเหล้าฉลองก่อนกลับบ้าน หลังจากที่รอรถเมล์อยู่หน้า ม. เพื่อจะไป บขส. ก็ได้เจอกับพี่หนิง (พี่ที่อยู่โรงเรียนเดียวกันที่แม่สอด) ผมสนิทกับแกอยู่นะ ผมจะเรียกเค้าว่าเจ้นะครับ เค้าจะกลับบ้านพอดี ก็เลยไปด้วยกันเลยจะได้ไม่เหงา พอไปถึง บขส. ก็เลยซื้อตั๋วรถ โคราช-กรุงเทพ มา 2 ที่ครับ ไม่เพียงแต่ผมนะที่เตรียมเงินค่ารถไปพอดี เจ้มันก็เหมือนกัน

ไปถึงหมอชิตเลยดีกว่า เพราะอยู่ที่โคราชไม่ค่อยมีอะไร มาถึงหมอชิตประมาณค่ำๆ ก็รีบซื้อตั๋วไปแม่สอดกันเลย ผมชอบขึ้นของ ขนส่ง 999 เลยนะครับสบายดี เฮ้ย!! แม่สอด ป.1 เต็มหมดเลย เหลือแต่ VIP ผมปรึกษากับเจ้เอาไงดี ถาม VIP ตั๋ว 600 กว่าบาท 2 คนก็พันประมาณ 1200 แล้วเงินผมกับเจ้รวมกันขาดไป 8 บาท ตอนนั้นนี่กลัวไม่ได้กลับบ้านมากๆ ขนาดไม่ใช่ช่วงเทศกาลมันยังเต็มเร็วโคตรๆ ก็พวกพม่าขึ้นกลับเยอะเหมือนกัน พอใกล้ถึงแม่สอดจะเจอด่านพม่าก็จะลงกันที่นั่นหละครับ มีอยู่ครั้งหนึ่งพม่าลงเกือบทั้งคันเหลือคนไทยอยู่ 5-6 คนเองเล่นเอาวินมอไซต์ที่ขนส่งแม่สอดเซ็งเลย และทุกครั้งไอ้คนนั่งข้างๆ ผมจะเป็นพม่าตลอดเลย ผมยังมองมันไม่ออกเลย  นอกเรื่องยาวไปแล้วดิ เข้าเรื่องดีกว่า

ทีนี้รถเต็มทำไงดีละ  VIP คงไม่ไปละ ผมเลยไปถามหารถร่วมดีกว่า ไปถามที่ ชิดชัยทัวร์ (นามสมมติ) ป.1 เหลือที่เดียว ไปถามที่ ทันใจทัวร์ (นามสมมติ) ก็เหลือที่เดียวอีก จะเอาไงดีละคราวนี้ ผมเลยบอกเจ้ว่า เดี๋ยวผมไปของทันใจ แล้วเจ้ไปของ ชิดชัย ก็แล้วกัน เจ้มันก็บอกมาว่า ไม่เป็นยังไงก็มาด้วยกันแล้ว กลับด้วยกันดิวะ เวรกำ อีเจ้แม่งเอาอะไรคิดวะ รถมันไม่มีแล้วจะกลับยังไงถ้าไม่แยกกัน อ๋อ เอาแบบนี้ดีกว่า เราขึ้นรถไปลงที่ อ.เมืองตาก แล้วไปต่อรถตู้มาแม่สอดอีกทีก็แล้วกัน ว่าแล้วก็เอาแบบนี้เลย ผมก็ไปซื้อตั๋วกรุงเทพ-ตาก 2 ที่ แต่จำไม่ได้นี่ดิว่า ขึ้นของอะไร น่าจะทันใจนะ เอาเถอะช่างมันได้กลับก็ดีแล้ว

ดีเหมือนกันนะเงินเหลือมากินข้าวด้วย ผมชอบกินข้าวร้านข้าวหมูแดงตรงทางเข้าหมอชิตอ่า มันก็ไม่ได้อร่อยอะไรเท่าไหรหรอกครับ กินกันตายเฉยๆ กินกันเสร็จแล้วผมก็ไปนั่งรอรถจะออกประมาณ 4 ทุ่มละมั้ง ผมชอบนั่งรอรถตรงใส่สะพานทางที่รถแท็กซี่ขึ้นไปส่งคนที่สายอิสานอ่าครับ จะดูดยาก็ไม่ไปรบกวนคนอื่น เพราะแถวๆ นั้นก็มีแต่ขี้ยาด้วยกัน ปวดฉี่ก็เดินไปตรงใต้สะพานอีกหน่อยนึ่งที่คนมันฉี่เยอะๆ อ่าไม่เสียตัง 3 บาทด้วย (ชั่วจริงๆ) นั่งซักพักใหญ่ๆ ก็รู้ว่าข้าวหมูแดงมันไม่ได้ช่วยให้ผมกับเจ้รอดตายได้เลย... ผมเลยให้เจ้มันไปซื้อมาม่ามากิน 2 ถ้วย ทำให้ผมรอดตายได้ครับ

เอาละครับพี่น้องถึงเวลาขึ้นรถซักที ขึ้นไปถึงแอร์บัสก็ถามว่าจะลงที่ไหน ผมก็บอกว่า ที่ตาก เค้าถามมาอีกลงตรงไหนของตาก เพราะรถมันไปถึงสามเงา (อำเภอหนึ่งของตากที่ตั้งของเขื่อนภูมิพล) ผมก็ถามรถมันจอดตรงไหน เค้าก็บอกว่าตรงโรงหนัง เอาก็ได้ครับลงที่โรงหนังก็ได้ ว่าแล้วเจ้มันก็โทรบอกพ่อว่าจะมาถึงโรงหนังเช้าๆ ให้พ่อมารอรับจะได้ไม่ต้องขึ้นรถตู้

~~~~~~~

~~~

~

ย้นระยะเวลามาเลยดีกว่า รถออกตัวมาจนถึงแถวๆ นวนครผมก็นอนหลับไปแล้วละครับ ตื่นมาอีกทีก็แวะกินข้าวที่.. ที่ไหนไม่รู้ครับ พักกินข้าวเสร็จก็ขึ้นรถตื่นมาอีกทีเจ้มันก็ตื่นก่อนผมแล้ว เจ้มันก็ถาม เฮ้ยเมื่อไหรจะถึงซักทีวะ ผมก็ถามกี่โมงแล้วละ ตี 5 ผมสังสัยว่าทำไมมันไม่ถึงซักที จริงๆ แล้วถ้าขึ้นรถไปแม่สอดตี 5 นี่มันถึงแล้ว ที่ตากน่าจะ ตี 3 กว่าๆ นะ ผมก็ถามแล้วตอนนี้อยู่ไหนแล้ว เจ้ก็บอกว่า สามเงา ยังไม่ถึงซักที ผมนี่อยากจะตบกะโหลกเจ้มากๆ เลย ไม่รู้เลยเหรอว่าสามเงามันอยู่ส่วนไหนของจังหวัด

ใช่แล้วครับ ผมกับเจ้นั่งรถเลยที่หมาย ไม่เพียงแต่ผมกับเจ้ครับยังมีผู้ร่วมชะตากรรมอีก 2 คน ผมก็ถามแอร์บัสว่าผมเลยมานี่ผมจะต้องทำไง ยายแอร์บัสก็ไม่สนใจอะไรก็บอกอีกว่าพอถึงโรงหนังเค้าก็เรียกลงกัน เลยมาเอง เอ้า!! ยายแอร์บัสแก่แรดดงนี่ แล้วตอนขึ้นรถจะถามกูทำไมวะว่าจะลงที่ไหน ถามแล้วก็จำดิจะได้เรียกคนลงถูก แล้วใครจะไปรู้ว่ารถ กรุงเทพ-ตาก ไม่ได้มีปลายทางอยู่ที่ ตากจริงๆ ผมนี่แม่งโคตรเซ้ง เจ้นี่ยิ่งกว่าผมอีก มันแทบจะตบกับแอร์บัสเลย แม่ง อยู่แม่สอดมาไม่เคยเห็นเขื่อนภูมิพลก็ได้มาเห็นคราวนี้ละกู

พอถึงปลายทางแถวๆ ตลาดผมก็โทรบอกแม่เลยว่าเลยมาสามเงา เดี๋ยวหาทางกลับเองนะแม่ แต่ยายเจ้นี่ดิ พ่อมารอที่โรงหนังแล้ว ก็โวยวายว่าเลยมาสามเงา จะให้พอมารับที่นี่ พ่อก็ไม่มา เจ้มันเดื๊อดเอามากๆ เลย โชคดีนะที่มีลุงผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกันเหมารถพ่อค้าแถวๆ ตลาดไป อ.เมือง แล้วเค้าชวนไปด้วยผมกับเจ้เลยสบายไป ไปถึงขนส่งตากก็ซื้อตั๋วขึ้นรถตู้ไปแม่สอดเลย เจ้มันก็มาด้วยเพราะคิดว่าพ่อกลับแม่สอดไปแล้ว ซักพักพ่อโทรมาบอกว่าอยู่สามเงา เฮ้ย.. มึงเคลียร์ปัญหาชีวิตมึงเองเถอะเจ้ แล้วเจ้มันก็คุยกับพ่อแล้วตกลงว่าเดี๋ยวพ่อมารับ เจ้มันก็เลยไม่ได้ขึ้นรถตู้ไปด้วยกัน  แล้วผมก็กลับถึงบ้านประมาณ 8โมงกว่า โดยสวัสดิภาพครับผม และก็ไม่ลืมที่จะเล่าให้แม่ฟังก่อนจะนอนพักอีกซักงีบครับ

ขนาดไม่อยากจำมันยังจำได้จนถึงทุกวันนี้ครับ นี่เป็นเรื่องในสาย โคราช หมอชิต แม่สอด นะครับ ยังมีเรื่องในสาย โคราช พิษณุโลก แม่สอด อีกครับ แต่เอาไว้ก่อนดีกว่า ขี้เกียจพิมพ์ เดี๋ยวจะอ่านเบื่อเสียก่อน เอาไว้มีเวลาว่าง (ว่างแม่งทุกวัน) จะมาเล่าให้ฟังใหม่ครับ