บล็อกมั่วๆ ของคนบ้า

หายไปหลายวันเลยนะครับ ไม่มีเวลามาอัพเดทบล็อกเลย ไม่ได้ไปไหนหรอกครับ คือช่วงนี้ผมทำงานพิเศษอยู่ครับ นี้ก็เป็นงานที่ 3 แล้วมั้งที่ผมทำตั้งแต่อยู่ ปี 2 จนมาถึง ปี 5 แล้ว ผมว่างานใหม่ที่ผมทำนี่เหนือยกว่างานก่อนๆ ที่ผมทำมาอ่าครับ ลืมบอกไปเลย ตอนนี้ผมทำงานเป็นเบ๊ อยู่ร้านนม ที่หน้า ม. ครับ

ตอนแรกๆ ก็น่าทำอยู่หรอกครับ น่าจะสนุกนะ เอาเข้าจริงๆ เหนื่อยโคตรๆ ขนาดทำไปไม่กี่วันก็เบื่อแล้วอ่า ผมนี่ก็ไม่ทนอะไรเอาซะเลย ถ้าทำไปนานๆ น้ำหนักคงลด หุ่นดีแน่ๆ เลยครับ ก็มันเล่นใช้งานผมอย่างกับทาสอ่า แต่ผมทนได้นะครับกับงานที่ทำ จะหนักอย่างไรก็เอาสู้หมดใจ เพื่อเงินที่เราหามาได้ แต่ตอนนี้ไม่ค่อยอยากจะไปทำเลยครับ เพราะมันอึดอัดกับไอเจ้าของร้าน 2 คนผู้ที่เป็นเจ้าของเงินจ้างเรานี่เองครับ

สองคนนี้ไม่รู้เป็นคนแบบที่ผมเห็นทุกวี่ทุกวันรึเปล่านะครับ คือเหมือนมันหงุดหงิดอยู่ตลอดเวลา ไม่ค่อยพูดจา เหมือนค่อยกดดันอะไรเราซักอย่าง หรือมันเป็นวิธีที่จะลองใจผมที่จะเข้ามาทำงานกันแน่ ตั้งแต่ร้านนี้เปิดใหม่ๆ ก็เห็นป้ายรับสมัครพนักงานตลอดครับ ไม่เคยเอาออกเลย คนที่ทำก็เยอะนะครับ แต่ก็อยู่ได้ไม่นานซักคน ที่อยู่นานก็มีเหมือนกันนะครับ ชื่อ... ซูซี่ กับก๊วยเจ๋ง ดีกว่า

ซูซี่กับก๊วยเจ๋งมันเป็นแฟนกันครับ เป็นรุ่นน้องผมปีนึ่ง ทำงานอยู่ร้านนี้มานานแล้ว ผมมักจะเรียนเจอกับยายซูซี่บ่อยครับ ผมก็เลยถามว่าทำงานที่ร้านมันต้องทำอะไรบ้าง ยายซูซี่บอกว่าทำทุกอย่างเลย ตั้งแต่จัดโต๊ะ ตักน้ำเข้าห้องน้ำ จัดจานอาหาร ทำขนมปังปิ้ง ตักไอติม ล้างจาน เสริฟ เก็บโต๊ะ คือมันทุกอย่างจริงๆ ครับ ที่ว่ามาผมทำได้หมดล่ะครับ พอเย็นๆ ผมก็ไปทำงานวันแรก มันเป็นอะไรที่สุดยอดมากๆ

เจ้าของร้าน 2 คนนั้น มันเล่นทำผมกับแฟนผมเครียดมากๆ มันไม่สอน ไม่ค่อยพูดจา อะไรซักอยากเลย เราไม่ถามมันก็ไม่บอกว่าต้องทำอะไร ไอ้ผมนี่ไม่ค่อยเท่าไหร่เพราะได้ทำขนมปัง แต่แฟนผมต้องเข้าไปอยู่ในครัวกับยายหน้าบูด วันแรกมันบอกแฟนผมว่าให้ดูพี่ไปก่อน ส่วนผมก็ทำปังปิ้งเลยครับ ง่ายๆ ไม่ค่อยมีอะไรมาก ว่างผมก็เดินเสริฟ หลังจากนั้นประมาณเที่ยงคืนก็ไปล้างจาน เสร็จตีหนึ่ง ก็ขี่รถกลับบ้าน พอมาถึงนี่ไม่มีแรกจะทำอะไรเลยนะครับ

อ่านๆ ดูแล้วมันก็เป็นงานปกติใช่มั้ยครับ แต่ที่ผมเบื่อ ผมหงุดหงิดก็แค่ว่าทำไมเจ้าของร้านไม่สอนๆๆ ทำ และบอกซักหน่อยดิว่าต้องทำอะไร คือเราไปแรกๆ มันก็ทำอะไรไม่ถูกนะครับ และคุยกับพวกลูกจ้างอย่างผมนี่มันเหมือนเป็นการลดตัวลงมาเหรอครับ ผมนอนคิดกับแฟนอยู่บ่อยๆ ถ้าวันใดวันหนึ่งมันว่าอะไรผมก็จะไม่ง้อทำงานแล้ว

เช้ามาผมไม่ได้ไปเรียนเลยครับ (ลุกไม่ไหว+ขี้เกียจ) แต่ตอนบ่ายๆ ก็ว่าจะไปหาอาจารย์ โชคดีมากๆ ที่ได้เจอ ยายซูซี่กับก๊วยเจ๋ง ผมก็ได้ถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนทำงานว่า มันเป็นแบบนี้เหรอ เครียดๆ อึดอัด รึป่าว เค้าก็บอกมาว่าแรกๆ มันจะแบบว่าเป็นแบบนี้ล่ะ เค้าสองคนก็เคยโดนมาแล้ว แต่ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ ก็จะรู้ว่าพี่เจ้าของร้านเค้าเป็นคนดี พูดเพราะ ขี้เล่น แต่สำหรับผมแล้มันไม่ใช่เลย ฟังๆ มันพูดไปก็หลงคิดไปว่ามันอาจจะเป็นคนดีก็ได้น้า.... แต่ผมก็สู้หละครับ ให้มันผ่านตรงนี้ไปคงดีขึ้นเอง

วันที่ 2 ของการทำงานเริ่มขึ้นด้วยเหตุการณ์แบบวันแรกเลยครับไม่มีอะไรเปลียนแปลงเลย แต่วันนี้ตอนล้างจานเค้าบอกให้ผมกับแฟนผมผลัดกันมาฝึกงานกับยายซูซี่และไอ้ก๊วยเจ๋ง ในวันที่เป็นคิวของสองคนนี่ ก็เท่านั้นครับ

ต่อมาอีก 2 วันถึงคิวผมทำ ผมก็มาร้าน 6 โมงเย็นเหมือนทุกครับ แต่วันนี้เค้าบอกว่า ญาติเค้าจะมากันหลายคนเค้าต้องการคนที่ทำเป็นเลยให้ซูซี่กับก๊วยเจ๋งมาทำ ผมก็งงสักพัก แล้วเค้าก็บอกว่าทำไปก่อนก็ได้เดี่ยว 2 ทุ่มค่อยกลับเพราะต้องรอสองคนนั้นมาก่อน วันนี้ก็เลยทำงานแบบไม่อยากจะทำ แต่... ญาติมันมาถึงก็เกือบๆ 2 ทุ่มแล้ว ไอ้สองคนนั้นไม่มาซักทีผมก็อยากกลับบ้านแล้วด้วย ทั้งเบื่อ เครียด ญาติโกฯ ก็ไม่รู้ขนกันมาทั้งโคตรเหง้ารึเปล่า และฝันผมก็เป็นจริง ประมาณเกือบ 3 ทุ่ม สองคนนั้นก็มา ผมถึงกับดีใจจนออกนอกหน้า เหมือนไม่อยากทำแล้วใส่เจ้าของร้าน เหอๆ ทำไปได้น้อ... และผมก็กลับ

อีก 2 วันต่อมาก็คิวผมอีกแล้ว วันนี้มาช้าไป 10 นาทีเพราะแฟนผมมัวแต่แต่งหน้าให้น้องสาวไปงาน bye 'nior พอไปถึงยายเจ๊หน้าบูดก็เอาเลย

เจ๊หน้าบูด : เออ วันนี้พี่จะให้เราฝึกงานกับซูซี่และก๊วยเจ๋ง คนหนึ่งให้

Predragon : เหรอครับ

เจ๊หน้าบูด : คือพี่อยากให้เราทำงานให้เป็น อย่างวันที่ญาติพี่มา โต๊ะ 3 กินข้าวอะไรเสร็จหมดแล้วแต่เรายังไม่ได้ไปเสริฟน้ำเค้าเลย

Predragon : เหรอครับ แล้วจะให้ใครฝึกหละ

ผัวเจ๊ : ให้ Predragon ก่อนก็ได้

เจ๊หน้าบูด : ไม่ๆ ผัวขา.. ให้ น้ำฟ้า (แฟนผม) ก่อนดีกว่าเค้าทำในครัวเค้าเหนื่อย ขนมปังไม่มีอะไรหรอก

ผัวเจ๊ : อืม.. น้ำฟ้าก่อนก็ได้ เพราะ Predragon ก็ทำเป็นแล้ว

เจ๊หน้าบูด : พี่อยากให้เราฝึกนะ เพราะพี่เหนื่อย ให้ดูว่าทำไมน้องเค้า (ซูซี่กับก๊วยเจ๋ง) ถึงทำงานได้ถูกใจพี่ ฉวดๆๆ (ไม่ได้จำแล้วครับ)

ผมกับแฟนผมยื่นเหมือนหมางงไปซักพัก แล้วมาคิดๆ ดูว่าจะทำต่อมั้ย แล้วซูซี่กับก๊วยเจ๋งก็มาพอดี ไม่ต้องไปสนใจครับ คิดต่อดีกว่า แฟนผมนี่เครียดจัดเลยครับ สำหรับผม ผมไม่ทำก็ได้ มันมีความรู้สึกว่าไม่ปลื่มตั้งแต่แรกแล้ว ผมเข้าใจก็วันนี้แหละครับว่าทำไมคนมาทำที่นี่ถึงไม่มีใครอยู่ได้นานเลย ไม่ใช่เพราะมันเหนื่อยนะครับ แต่มันมีความรู้สึกว่ามันบอกไม่ถูกจริงๆ อีกอย่างผมก็พึ่งทำไป 3 ครั้งเอง ผิดผลาดก็มีกับบ้างดิครับ ผมตัดสินใจ ออกจากร้านมาเลยดีกว่า ไม่ต้องบอกอะไรมันซักอย่าง ปล่อยให้มันงงบ้าง และผมก็ขี่รถออกเลยเลย หันไปมองกระจกหลังก็เห็นยายหน้าบูดออกมาดู ผมก็ไปหาอะไรกินซักพัก แล้วก็ขี่รถผ่านหน้าร้านมันเพื่อจะกลับบ้าน เห็นยายหน้าบูดยังงงๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมั้งไม่รู้ช่างมันเถอะๆ ไม่รู้ว่าผมทำแบบนี้มันถูกต้องรึเปล่านะครับ ยังไงก็ช่วยแนะนำด้วยก็ได้

ออกมาแล้วยังไม่หายหงุดหงิดครับผมกับแฟนผมเลยไปหาเหล้ากินกัน อิอิ สบายใจเลย เขียนๆ มานี้ลืมตอนสนุกๆ ไปเยอะรึป่าวไม่รู้นี่ เมาแล้วมันลืม เบลอๆ ยังไงก็ไม่รู้ พอแล้วดีกว่าไม่อยากพูดถึงมันแล้ว

ปล. พรุ่งนี้จะต้องเรียนเจอยายซูซี่ทำไงดี